เป็นบ่ายวันธรรมดาที่มีลมพัดแรง ฉันมาถึงจุดนัดพบก่อนเวลา 15 นาที แต่เธอก็มาถึงแล้ว ยูอา อายุ 20 ปี เพิ่งฉลองบรรลุนิติภาวะเมื่อเดือนที่แล้ว เธอเรียนอาชีวะศึกษาและทำงานที่ Owl Cafe เธอขี้อายและเก็บตัว แต่รอยยิ้มเรียบง่ายที่เธอส่งให้กลับมีเสน่ห์อย่างประหลาด “ห้องไหนก็ได้ตามใจชอบ” ฉันพูด และเธอก็หยุดอยู่หน้าแผงไฟแล้วยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อย นิ้วของเธอเลื่อนไปมาในอากาศราวกับตัดสินใจไม่ได้ ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้มาโรงแรมสำหรับคู่รักนานแล้ว ลิฟต์เงียบสนิท เมื่อยืนอยู่ข้างกัน เรารู้สึกใกล้ชิดกันมาก ขณะที่เราพยายามหาคำพูด สิ่งเดียวที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ คือหมายเลขชั้น เมื่อเราออกจากลิฟต์ เธอก็ถอนหายใจเบาๆ “...ฉันตื่นเต้นนิดหน่อย” เธอพูดพลางหัวเราะอย่างเขินอาย รอยยิ้มของเธอดูอ่อนโยนกว่าเดิม เมื่อเราเข้าไปในห้อง เธอก็หยุดอยู่ใกล้ทางเข้าและมองไปรอบๆ ห้อง เธอกำลังปรับสายกระเป๋าสะพายไหล่อย่างกระสับกระส่าย และฉันก็รู้ได้จากท่าทางของเธอว่าเธอกำลังประหม่า เธอเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่ง นั่นคือสิ่งที่ฉันคิด แต่ฉันก็ประหลาดใจอย่างน่ายินดี ในวินาทีที่ฉันเห็นหน้าอกขนาดใหญ่ของเธอ ซึ่งมองไม่เห็นผ่านเสื้อผ้า ฉันก็ควบคุมความปรารถนาของตัวเองไม่ได้